In mijn vorige blog vertelde ik over onze eerste ICSI ronde in Nederland bij het St Antonius. Door de uitkomst is er besloten om in de derde ICSI ronde andere medicatie te gebruiken en hopelijk dan met een beter resultaat. Deze ronde hadden we besloten om niemand op de hoogte te stellen en pas achteraf het resultaat te delen, wat hopelijk positief nieuws zou zijn. We hadden er bewust voor gekozen om het verder niet te delen met onze familie en vrienden. We wilden deze ronde minder druk voelen en dat was zeker niet omdat wij ons schaamden. Ik voelde steeds meer hoe zwaar die onzichtbare druk eigenlijk was geworden. Het gevoel dat je “goed nieuws” moet brengen. Het gevoel dat ik iedereen opnieuw moest teleurstellen als het niet zou lukken. Dat iedereen meeleeft met je, maar dat je ondertussen zelf probeert overeind te blijven terwijl je lijf volledig wordt overgenomen door alle hormonen en afspraken. Dit keer wilde ik minder vragen en minder verwachtingen en het deze ronde dichter bij onszelf houden. In deze blog neem ik jullie mee in mijn ervaring met Meriofert en Gonal-F tijdens ICSI.
Hormoonstimulatie en het met niemand delen
Ik begon ik 10 december weer met Decapeptyl, om mijn lichaam in de overgang te krijgen en na 10-12 dagen te beginnen met de hormoonstimulatie. Ik wist wat me te wachten stond met de Decapeptyl, maar heel eerlijk? Dat vond ik mentaal zwaarder dan ik vooraf had verwacht. De december maand zit vol met gezelligheid, lichtjes en tradities, maar ondertussen leefde ik volgens prikken op de klok, ziekenhuisafspraken en hoop voor iets dat je niet weet of het gaat lukken. Tijdens de Decapeptyl prik periode voelde ik me enorm oververmoeid, dit kwam doordat de hormonen oestrogeen en progesteron werden onderdrukt. Vanwege mijn traagwerkende schildklier ben ik extra gevoelig voor hormonale schommelingen, waardoor die vermoeidheid extra hard binnenkwam.
Ervaring met Meriofert en Gonal-F tijdens ICSI
Vanaf 22 december begon ik naast de Decapeptyl prikken ook met de combinatie van Meriofert (75 IE) en Gonal-F (150 IE). Dit was eigenlijk de enige en grootste verandering ten opzichte van mijn eerdere ICSI rondes. In voorgaande rondes reageerde mijn lichaam niet optimaal op de hormoonstimulatie en daarom werd er dit keer gekozen voor de combinatie Meriofert en Gonal-F. Ergens voelde deze ronde daarom ook anders dan voorgaande rondes. Niet makkelijker, want een fertiliteitstraject is nooit makkelijk. Maar het voelde alsof er uiteindelijk beter gekeken werd naar wat mijn lichaam nodig had om het maximale eruit te halen. Hierdoor had ik meer hoop, ook al vond ik het nog steeds doodeng, want ja wat als die hoop weer voor niks was? Ik probeerde mij te focussen per keer op een onderdeel, dus eerst de hormoonstimulatie, dan de follikelmetingen, dan de punctie, het aantal eicellen en tot slot het aantal bevruchtingen.
Kersttradities voor een actieve kinderwens
Tijdens de feestdagen moesten we doen alsof alles normaal was, glimlachen en meedoen met alle feestactiviteiten, terwijl ik van binnen van alles voelde. Doordat we het geheim hielden voelde ik minder die druk en ergens ook wel wat rustiger, maar tegelijkertijd voelde het ook eenzaam. Dat constante ‘aan’-gevoel, zonder het hardop uit te kunnen spreken. Gelukkig kon ik het wel delen met mijn zusjes en die hielpen ook dat ik op de juiste tijden kon prikken zonder dat de overige familie erachter zou komen.
Er zijn diverse kersttradities die viraal gaan op TikTok wat je kan doen als je een actieve kinderwens hebt, maar het maar niet wil lukken. Een daarvan is een babydeken inpakken en onder de kerstboom neerleggen. Een andere is dat iemand die al kinderen heeft een babysokje met je naam in de kerstboom hangt. Ook al geloofde ik er niet helemaal in en heb ik al die jaren niet aan die “tradities” meegedaan, deden we dat nu wel. We hebben samen een babydeken gekocht, ingepakt en onder de kerstboom gelegd. Zelf hadden we geen kerstboom staan, dus improviseerden we en legde het ingepakte babydekentje onder de kerstboom bij mijn zusje neer. Daarnaast hing mijn zusje in hun kerstboom een babysokje van mijn jongste nichtje Melina met een briefje met onze namen erop. Deze kleine rituelen gaven ons hoop, terwijl we eigenlijk nog midden in de onzekerheid zaten.
Daarnaast hebben wij zelf ook een kaarsje gebrand tijdens ons weekendje weg naar de kerstmarkt in Keulen. Op een of andere manier krijg je rond de feestdagen meer hoop, het is alsof je opeens durft te hopen, maar tegelijkertijd wilde ik ook mijzelf beschermen. Dat vond ik nog wel het moeilijkste van het hele traject, daar tussenin zitten. Hoop voelt zo eng na zoveel teleurstellingen, want wat als het weer een teleurstelling wordt nadat je zoveel hoop had?
De cijfers achter mijn ervaring met Meriofert en Gonal-F
Als mensen aan een fertiliteitstraject denken, denken ze vaak alleen aan de terugplaatsing en een eventueel mooi positief resultaat. Veel mensen beseffen niet wat er allemaal aan voorafgaat. Deze ervaring met Meriofert en Gonal-F tijdens de derde ICSI ronde bestond uiteindelijk uit 60 keer mijzelf prikken, 60 keer mijn angst voor naalden overwinnen. Pas nu achteraf besef ik pas hoeveel impact het hele traject heeft gehad. Niet alleen lichamelijk, maar vooral mentaal.
Op 8 januari stond de punctie ingepland. Een spannend moment en het is hét moment waar je het hele traject naartoe hebt geleefd. Alles waar je weken voor hebt gewerkt komt ineens samen in één ochtend. Mijn buik was uiteindelijk compleet blauw van alle injecties. Maar na de punctie en het resultaat van deze ICSI ronde wist ik waarvoor ik het deed. Er zijn uiteindelijk met de punctie 6 eicellen gevonden, we hebben nog nooit zo’n mooi resultaat gehad. En eerlijk? Daar waren wij ontzettend blij mee. Mijn ervaring met Meriofert en Gonal-F tijdens ICSI was dan ook erg positief.
Drie dagen later kregen we het geweldige nieuws dat we een verse terugplaatsing hadden. Het was een spannende dag, want we zouden ook te horen krijgen hoeveel bevruchtingen er waren ontstaan uit die zes eicellen. Eerdere rondes leverden nooit meer dan drie eicellen en één bevruchting op, wat deze ronde extra spannend maakte. In de middag was het eindelijk zover we werden binnen geroepen voor onze verse terugplaatsing, maar eerst vertelde ze ons het resultaat. Het gesprek waar wij al een aantal dagen naar uitkeken. Alle zes eicellen waren bevrucht! Ik weet nog hoe onwerkelijk het voelde dat gewoon alle eicellen bevrucht waren. Één van die zes bevruchte eicellen werd vers teruggeplaatst en de overige vijf moesten zich verder ontwikkelen. Zodat ze op dag 5 de vriezer in konden. Na de verse terugplaatsing moesten we natuurlijk wel weer de frietjes van de McDonald’s halen.
Zes dagen na de punctie kregen we het geweldige nieuws dat van de vijf bevruchtingen er drie door ontwikkeld zijn en als blastocyst de vriezer in zijn gegaan. Door deze prachtige uitkomst had ik eindelijk het gevoel dat mijn lichaam beter reageerde op de behandeling. Zo had ik ook meer hoop voor deze ICSI ronde.
Weer hoop durven voelen
Helaas is de verse terugplaatsing mislukt en dat verdriet was er zeker. Tegelijkertijd voelde ik ook enorm veel hoop, iets wat ik in eerdere rondes niet had gevoeld. We hadden immers nog drie embryo’s in de vriezer en die drie kansen gaven mij enorm veel rust. Ondanks de mislukte terugplaatsing heeft deze ronde iets gegeven om verder op te bouwen.
Ik voelde zo sterk dat ik moeder zou worden en dat het uiteindelijk zou gaan lukken. Eén van die drie embryo’s in de vriezer moest het gewoon gaan worden. Vanwege de punctie moest ik een maand rust houden voordat we door mochten voor een cryo-terugplaatsing. Voor mijn gevoel wilde ik het liefst meteen doorgaan en geen tijd verliezen. Achteraf ben ik juist blij met die verplichte pauze, want ik ben daarna helemaal ingestort.
Achteraf besefte ik dat ik maandenlang op adrenaline had geleefd. Ik ging van afspraak naar afspraak, van injectie naar injectie en van teleurstelling naar hoop, om vervolgens weer teleurgesteld te worden. Pas toen alles even stilviel, kwam de klap. Ik was moe. Niet zomaar moe, maar uitgeput. Jarenlang was ik vooral bezig geweest met doorgaan. De volgende afspraak halen, de injectie zetten en de volgende uitslag afwachten. Maar nu was er ineens ruimte om te voelen wat al die jaren met mij hadden gedaan.
Na de mislukte terugplaatsing stortte ik in
Ondanks de hoop die ik voelde, ben ik ingestort na de mislukte terugplaatsing. Toen pas merkte ik dat het traject eigenlijk veel meer van mij had gevraagd dan ik oorspronkelijk dacht. De spanning, de teleurstellingen, de hormonen en het leven van afspraak naar afspraak; het was me gewoon te veel geworden.
De verplichte rustmaand die volgde op de mislukte terugplaatsing had ik harder nodig dan ik vooraf had gedacht. Niet alleen lichamelijk, maar vooral mentaal. Maar daar vertel ik in mijn volgende blog meer over!
Mocht je meer vragen hebben over mijn ervaring, zit jij in hetzelfde of een soortgelijk schuitje als ik? Dan mag je me altijd berichten! Je staat er namelijk niet alleen voor! Via Instagram ben ik het makkelijkst benaderbaar, just slide in my DM.
*Dit artikel bevat affiliate links
Volg Daantjeslife op social media via Instagram, Facebook, Pinterest, Twitter of Bloglovin’ en blijf altijd up to date.
Veel liefs,
Daantje ☆
