In mijn vorige blog vertelde ik over onze derde ICSI-ronde in het St. Antonius Ziekenhuis. Een ronde die ons eindelijk weer hoop gaf. Door de verandering van medicatie werden er zes eicellen bevrucht, waarvan uiteindelijk drie embryo’s ingevroren konden worden. Helaas bracht de verse terugplaatsing niet het resultaat waar we zo op hadden gehoopt. Die negatieve test weer, deed enorm veel pijn. Na jaren van proberen, behandelingen en teleurstellingen hadden we opnieuw afscheid moeten nemen van een droom waarvan we zo hoopten dat hij eindelijk werkelijkheid zou worden. Maar wat daarna gebeurde, had ik nooit zien aankomen. Dit was mijn zwaarste periode tijdens het fertiliteitstraject.
Opeens kon ik geen vast voedsel meer verdragen, het begon een paar dagen na die negatieve zwangerschapstest. Zodra ik moest eten en zodra ik stress voelde kreeg ik paniekaanvallen. Dit alles heeft een kleine maand geduurd, een maand waar ik leefde op vloeibaar voedsel en niet functioneerde zoals ik zou willen.
Mijn lichaam zei stop
De dag van de negatieve zwangerschapstest kreeg ik tijdens het avondeten al nauwelijks een paar happen weg. Ik dacht dat het kwam door de teleurstelling. Dat het verdriet even de overhand nam, maar zocht er niks verder achter. Ik heb immers nooit problemen gehad met niet kunnen eten. Twee dagen later veranderde alles. Ik was al de hele middag en avond met de kinderen van mijn zusje, waardoor ik door drukte niet aan eten was toegekomen. Toen mijn zusje terugkwam van werk en de kids sliepen besloten we ergens even wat te gaan eten.
Ik nam een paar happen van een stukje vlees, maar vrijwel direct voelde ik een enorme onrust door mijn lichaam gaan en had ik het gevoel dat er iets in mijn keel vastzat. In de auto onderweg naar huis werd dat gevoel steeds erger. Mijn hart begon ontzettend hard te kloppen, ik ging sneller ademen, begon te trillen en kreeg het gevoel dat ik geen lucht meer kreeg. Ik kwam door de paniek amper uit mijn woorden en reed gelijk door richting de huisartsenpost. Mijn man dacht nog dat ik overdreef, maar had gelukkig gauw door dat het menens was.
Gelukkig kon ik bij de huisartsenpost snel terecht en heeft de arts in mijn keel gekeken, maar daar was niks te zien. Hij verzekerde me ook dat er echt niks was en waarschijnlijk dat gevoel veroorzaakt wordt door spanning en stress. Het gevoel dat er een brok in je keel zit heet globusgevoel. Ik voelde mij rustiger worden en liep opgelucht het ziekenhuis uit. Echter zodra ik het ziekenhuis uitliep kwam de paniek weer net zo hard terug.
Eten werd mijn grootste angst
Iedere keer als ik moest eten of zelfs maar dacht om te gaan eten sloef de paniek toe. Mijn hoofd zei je moet wel eten, maar mijn lichaam wilde er niks van weten. De eerste dagen probeerde ik het eten nog te forceren en kreeg om de haverklap paniekaanvallen. Iedere hap voelde alsof ik zou gaan stikken, zelfs een hapje yoghurt. Mijn hartslag steeg, ik ging hyperventileren en stond constant in de overlevingsstand. Ik wist dat er niets in mijn keel zat, maar mijn lichaam geloofde er niets van. Mijn man moest om de haverklap in mijn keel kijken of er echt niets zat. En mijn waterfles nam ik overal mee naar toe, zolang ik nog kon drinken besefte ik dat er een opening was in mijn en dus niet alles geblokkeerd was.
De tijd erna hield ik iedere dag precies bij wat ik at en hoeveel en wanneer ik een paniekaanval had. De eerste dagen kreeg ik niet meer binnen dan een hapje yoghurt of een baby knijpfruitje. Erna ben ik samen met mijn diëtiste gaan kijken wat wel lukte en hoe ik toch aan de juiste voedingsstoffen kwam. Ik heb bijna 4 weken geleefd op elke ochtend een smoothie met banaan, amandelmelk, eiwitpoeder en pindakaas. Als lunch en avond eten at ik een grote kom gepureerde verse soep die ik dadelijk bereide. Ik moest mijzelf ook echt dwingen om dat toch binnen te krijgen.
Het aantal paniekaanvallen nam af
De eerste week had ik soms we drie a vier paniekaanvallen per dag, langzaam aan weden dat er drie, toen twee, toen één en verdwenen ze naar de achtergrond. Ik leefde vier weken vrijwel volledig op vloeibaar voedsel n de kilo’s vlogen eraf. In totaal ben ik in die tijd 8 kg afgevallen. Het gekke was dat ik mij ondanks de paniekaanvallen en het niet kunnen eten van vast voedsel verder goed voelde. Ik voelde mij energiek, keek uit naar mijn wekelijkse weeg moment. Zorgde voor voldoende voedingstoffen in de soep en deed aan selfcare. Ondanks dat de paniekaanvallen minder werden lukte het eten nog steeds niet, mijn lichaam durfde simpelweg niet te eten.
Een onzichtbare strijd
Ik was blij met het vangnet om mij heen, van werk kreeg ik alle ruimte voor herstel en had nauw contact met de praktijkondersteuner, de huisarts, maar ook met mijn diëtiste. Niemand zag aan de buitenkant hoe ik me voelde, ik zag er niet ziek uit. Sterker nog ik kreeg alleen maar complimenten over mijn gewichtverlies en hoe goed ik eruit zag. Heel eerlijk was ik ook enorm blij met het gewichtsverlies, maar het gebeurde natuurlijk niet op een gezonde manier. Het moeilijkste van alles in die tijd vond ik dat iedere maaltijd gepaard ging met paniek. Ik was bang dat ik nooit meer normaal zou kunnen eten. Daarnaast moest ik ook gaan nadenken over een nieuwe terugplaatsing.
Ik was enorm blij met Robin zijn hulp, hij maakte dagelijks mijn smoothie, probeerde me gerust te stellen en zo goed mogelijk te helpen. Ookal snapte hij zelf niet wat er in mijn hoofd gebeurde en eerlijk gezegd ik zelf ook niet. Mijn issue was altijd te veel eten, overeten, emotieeten dat soort dingen, maar nooit helemaal niet kunnen eten. Hoe kon mijn lichaam mij zo in de steek laten?
Langzaam kwam het vertrouwen terug
De eerste dagen vocht ik juist tegen die angst, ik dwong mezelf iets te eten en wilde kost wat kost me weer normaal voelen. Hoe harder ik mijn best deed, hoe erger de paniek toesloeg. Uiteindelijk stopte ik met vechten en accepteerde dat het nu even niet ging. Vanaf dat moment veranderde er iets. Iedere stap voelde als een overwinning en langzaam kreeg ik weer vertrouwen in mijn lichaam. De smoothies werden dikker en de gepureerde soep kreeg steeds meer stukjes groenten erin.
Ondanks mijn gewichtsverlies voelde ik mij lichamelijk steeds sterker worden en wij hebben toen ook belsoten om ondanks alles toch de cryoterugplaatsing door te laten gaan. Niemand behalve mijn zusjes wisten van deze terugplaatsing. Dat zorgde voor wat meer rust en precies de rust die ik nodig had.
De negatieve test na de 4e terugplaatsing
Een week na de terugplaatsing gingen we op wintersport naar Oostenrijk samen met mijn zusje en haar gezien. Ik zag eerlijk gezegd eerst best op tegen de reis. Niet alleen omdat we net een terugplaatsing achter de rug hadden, maar vooral omdat ik nog steeds nauwelijks vast voedsel durfde te eten. Ik probeerde het los te laten en te focussen op wat ik voelde na de terugplaatsing. Omdat ik een 5 daags embryo hadden laten terugplaatsing begon ik al vroeg met testen, namelijk twee dagen voor onze reis.
Die woensdag teste ik helaas negatief, maar hield toch hoop. De dag erna op donderdag teste ik weer en dacht ik iets te zien, maar besloot dat vrijdag de dag erna mij zekerheid zou geven. Het was immers dan 7 dagen na de terugplaatsing van ee 5 daags embryo mocht ik zwanger zijn dan moest het wel al te zien zijn op de test. Helaas teste ik de ochtend van vertrek negatief en vertrok met een dubbel gevoel naar Oostenrijk.
Het stukje kip dat ik nooit zal vergeten
Ondanks de negatieve test keek ik uit naar onze reis, even weg uit de dagelijkse sleur en vol goede moed bezig zijn met de volgende poging, die we na de vakantie gepland hadden. Onderweg naar Oostenrijk stopte wij rond de middag in een dorpje in Duitsland bij de McDonald’s. Iedereen zat heerlijk te smullen, zelfs mijn nichtje van 8 maanden zat vrolijk stukjes kipnuggets te eten. Toen ik haar zo zag genieten dacht ik ” Als zij kipnuggets kan eten met 8 maanden, waarom zou ik het dan niet kunnen?”. Zo probeerde ik een stukje kip en wachten tot ik weer paniek zou voelen. Het tegenovergestelde gebeurde, ik voelde geen paniek, geen hartkloppingen en helmaal geen gevoel alsof er iets in mijn keel zat. Het was gewoon een hapje van een kipnugget. iets wat voor ieder ander normaal voelde, voelde voor mij als een enorme mijlpaal.
Ik durfde dat weekend steeds meer te eten en genoot ook intens van de kaasjes en het lekkere eten bij ons hotel. Niet gelijk was al mijn angst weg zo durfde ik alleen te eten als ik een fles water bij de hand had, maar langzaam aan kreeg ik weer vertrouwen in mijn eigen lichaam.
Wat deze periode mij heeft geleerd
Als ik nu terugkijk op die weken, beef ik hoe sterk die verbinding is tussen je geest en je lichaam. Mijn lichaam had een pauze nodig na jarenlang in de overlevingsstand te hebben geleefd. Omdat we zo graag ouders wilde worden ging ik maar door van behandeling naar behandeling, van hoop naar teleurstelling en weer terug naar hoop. Nu pas achteraf besef ik wat voor een impact het hele fertiliteitstraject heeft gehad.
Stress uit zich bij mij nog steeds als eerste in mijn keel, maar nu herken ik het globusgevoel en maakt het me niet zo bang meer als toen. Doordat ik weet wat het is, ik rust pak wanneer nodig en bewust eet en drink word ik sneller rustiger. Ik trek mij even terug wanneer ik dat nodig heb. Hierdoor hoeft mijn lichaam geen stop meer te zeggen, omdat ik dat nu voor kan zijn.
Waarom ik dit verhaal deel?
Fertiliteit is zoveel meer dan injecties, hormonen, puncties en terugplaatsingen. Er ligt veel focus op de medische kant van het traject en veel minder op wat de mentale impact is. Heel eerlijk dit besefte ik ook pas achteraf. Tijdens zo een traject ben je vooral aan het overleven en steeds focus weerleggen op de volgende ronde om maar niet stil te hoeven staan. Juist daarom vond ik het belangrijk om dit te delen. Want ook dit is een onderdeel van ons verhaal en hoort erbij. Dit was geen makkelijk verhaal om te vertellen, maar wel nodig is om te delen.
Herstel begint niet met een grote stap, maar juist met kleine baby steps. Zoals het kleine stukje kip eten bij de McDonald’s. Baby steps zijn precies genoeg om langzaam aan weer vertrouwen te krijgen, niet alleen in je eigen lichaam, maar ook in jezelf.
Mocht je meer vragen hebben over mijn ervaring, zit jij in hetzelfde of een soortgelijk schuitje als ik? Dan mag je me altijd berichten! Je staat er namelijk niet alleen voor! Via Instagram ben ik het makkelijkst benaderbaar, just slide in my DM.
Volg Daantjeslife op social media via Instagram, Facebook, Pinterest, Twitter of Bloglovin’ en blijf altijd up to date.
Veel liefs,
Daantje ☆
