In mijn laatste blog heb ik verteld over mijn zwaarste periode tijdens het fertiliteitstraject. Na mijn 3e terugplaatsing ben ik ingestort, wat een maand heeft geduurd. In de maand heb ik er wel voor gekozen om een 4e terugplaatsing te doen. Ik voelde mij immers weer aan de betere kant en uitstellen voelde voor mij ook niet goed. Na vijf plus jaar proberen zwanger te worden, drie ICSI-rondes en inmiddels vier terugplaatsingen waren we gewend aan het wachten. Wachten op de rijping van de eicellen, wachten op het aantal embryo’s en wachten op telefoontjes. Maar vooral de twee weken wachten na de terugplaatsing.
Op een of andere manier voelde de vierde terugplaatsing anders dan de andere. Ik kan niet precies uitleggen waarom, maar ik had vanaf het begin heel sterk het gevoel dat dit hem zou worden. Zou ik na al die jaren eindelijk zwanger zijn na ICSI? Tot ik begon met testen.
De vierde terugplaatsing
Vrijdag 13 februari was het zover, onze vierde terugplaatsing. We werden om 13:30 uur verwacht in het UMC Utrecht. Ik kreeg een cryo teruggeplaatst, een 5 daags embryo, oftewel een blastocyst. Alle voorgaande terugplaatsingen waren 3 daags embryo’s. De terugplaatsing ging goed en na een paar minuten stonden we weer buiten. Eigenlijk ook een gek idee je krijgt een embryo teruggeplaatst en binnen een paar minuten sta je buiten. En dan is het aftellen tot je kan testen.
Omdat ik nog steeds geen vast voedsel kon eten zijn we na de terugplaatsing naar de La Place gegaan. Daar heb ik genoten van een lekkere warme kop tomatensoep, moeten immers wel de buik goed warm houden he. S’ avonds maakte ik voor diner romige paprika soep, toen ik de paprika opensneed zag ik een kleine paprika erin. Ik appte gelijk mijn zusje met een foto dat ik een zwangere paprika heb en of dat een teken zou zijn. De eerste dagen was ik nog vol hoop.
De wachttijd
Het was voor mij de eerste keer een terugplaatsing met een 5 daags embryo. Natuurlijk hoopte ik dat ik deze keer eindelijk zwanger na ICSI, maar ik probeerde mezelf tegelijkertijd te beschermen tegen opnieuw een teleurstelling. Maar om mij heen hoorde ik dat veel vrouwen al vroeg positief testen. Al vanaf 5 dagen na terugplaatsing, maar zeker wel de meeste 7 dagen na terugplaatsing. Ik wilde niet te vroeg beginnen met testen en mijzelf gek maken, maar laten we eerlijk zijn. Ook al probeer je er niet aan te denken gaat dat automatisch. Bij elk ding wat je voelt denk je “Zou het?”
Zwanger na ICSI? De zwangerschapstesten bleven negatief
Daarom besloot ik om woensdag 18 februari 10dpo en 5 dagen na terugplaatsing (linker foto) te beginnen met testen. Helaas was die helemaal spierwit. Ergens hield ik nog hoop, maar aan de andere kant ook weer niet. Donderdag 19 februari 11dpo en 6 dagen na terugplaatsing(middelste foto) deed ik weer een zwangerschapstest. Ik dacht daar een licht streepje te zien, waardoor ik opeens wel meer hoop voelde! De volgende dag zou zekerheid moeten geven vrijdag 20 februari zou ik immers 12dpo zijn en 7 dagen na terugplaatsing. Als die dan niet positief is dan gaan we door naar de volgende ronde.
Die dag vertrokken we naar Oostenrijk en ik wilde voor de reis duidelijkheid hebben. Ik besloot daarom om vrijdag 20 februari een digitale kruidvat test te doen (rechter foto). Zodat ik niet naar een streepje hoef te turen. Een digitale test geeft gewoon aan wel of niet zwanger. Helaas gaf de digitale kruidvat test aan “not pregnant”. Voor de zekerheid deed ik ook nog een early Action test en een normale van de Kruidvat. Maar ook die bleven spierwit. Het was op dat moment 7 dagen na de terugplaatsing van een 5 daags embryo. Het was voor mij vrij duidelijk. Helaas was ook deze ronde niet gelukt!
Op naar Oostenrijk
Omdat we heel vroeg vertrokken heb ik niet gelijk verteld over de negatieve testen. Ik wilde het eerst zelf even laten bezinken. Onderweg naar Oostenrijk heb ik Robin en mijn zusje op de hoogte gesteld van de negatieve testen die ochtend. Helaas onze vierde terugplaatsing was mislukt en na de vakantie zouden we opnieuw beginnen. Vol goede moed richting de 5e terugplaatsing, maar eerst genieten van onze wintersport vakantie in Oostenrijk.
De volgende dag kwamen we met de auto in Oostenrijk aan en klaar voor een week in de sneeuw! Robin en ik besloten samen om onze familie en vrienden in te lichten over de mislukte terugplaatsing. Niemand wist eigenlijk van deze terugplaatsing, maar we besloten om onze naaste in te lichten. We wilden niet blijven hangen in de teleurstelling.
Na vier weken kon ik eindelijk weer eten
In mijn vorige blog vertelde ik over de zwaarste periode van mijn fertiliteitstraject. Na onze derde terugplaatsing kreeg ik paniekaanvallen en kon ik vier weken lang geen vast voedsel eten en leefde ik op smoothies en soep. Onderweg naar Oostenrijk lukte het om voor het eerst weer om een stukje kip te eten. Dit was het begin van weer kunnen eten en genieten van eten, iets wat ik onwijs gemist had. Ondanks de tegenslag genoot ik dat weekend ook écht, van lekkere kaasjes, zoals brie, maar ook heerlijke driegangenmenu’s en van een wijntje. We hebben heerlijk gezwommen, genoten in de sauna en samen met mijn zusje besloten we na dat weekend een skiles te boeken samen.
Ondanks alle plezier dat weekend was ik ook verdrietig dat deze terugplaatsing weer was mislukt. Ik wilde alleen niet dat deze teleurstelling en het verdriet onze vakantie zou bepalen. Zeker na wat de maand ervoor gebeurd is voelde het zo fijn om weer mezelf te zijn. De focus lag nu voornamelijk op genieten en na de vakantie zouden we opgeladen weer terugkomen en vol goede moed starten met de 5e terugplaatsing. Tenminste dat dachten we!
Toch zwanger na ICSI: voor de zekerheid nog één keer testen
Maandag 23 februari moest ik het ziekenhuis bellen met de uitslag van de zwangerschapstest. Robin zei de avond ervoor al dat ik voor de zekerheid nog een test moest doen. Het was immers een paar dagen geleden dat ik getest had. Zelf vond ik het onzin, maar besloot voor Robin toch nog een zwangerschapstest te doen. Toch had ik op een of andere manier nog een klein beetje hoop, ik had immers ook gewoon al mijn zwangerschapstesten meegenomen naar Oostenrijk en ook zelfs een rompertje om het aan te kondigen. Ik kan niet uitleggen wat het was, maar het was een gevoel in mij alsof het deze keer anders zou zijn.
Maandagochtend werd ik al heel vroeg wakker rond half 5, ik moest ontzettend nodig plassen en besloot daarom maar gelijk een test te doen. Ik wilde niet naar een vaag tweede streepje hoeven turen, foto’s maken van de test en het licht aanpassen om te kijken of we iets zagen. Juist die twijfel wilde ik nu helemaal niet, ik wilde duidelijkheid gewoon “niet zwanger” of “zwanger”. Ik pakte daarom de digitale Clearblue test, ik deed de test en kroop weer naast Robin in bed en zette een timer voor de uitslag. We doezelden nog een beetje weg terwijl we aan het wachten waren. Die paar minuten voelde als uren en toen ging de timer af.
De uitslag van de zwangerschapstest
Half in het donker keek ik naar het schermpje van de test waar de uitslag op verscheen. Er stond maar één woord “zwanger”, ik was zo in shock die paar seconden en kon alleen maar zeggen “Robin, er staat één woord, doe het licht aan!“. Robin lag nog half met zijn ogen dicht naast mij en deed het licht aan en daar stond het overduidelijk “zwanger”. Geen vaag streepje, geen twijfels, geen test die we analyseerde, geen “Zie jij ook iets?“. Nee gewoon dat ene woordje waar we al die jaren op hebben gewacht. Dat kleine woordje met zoveel impact en gevoel. Vol ongeloof keken we elkaar aan en ik zat alleen maar “Hoe kan dit?”.
De dagen ervoor testen ik alleen maar negatief, we hadden onze naaste ingelicht over de mislukte terugplaatsing. Ik had wijn gedronken, kaasjes gegeten, in de sauna gezeten en zelfs een skiles geboekt. En nu was ik opeens wel zwanger! Vol ongeloof deed ik nog twee testen, want heel eerlijk een test geloven na zoveel jaren teleurstelling bleek lastiger dan ik dacht. Na ruim vijf jaar proberen, drie ICSI-rondes en vier terugplaatsingen was het dan toch echt zover: zwanger na ICSI. Alleen kon ik het op dat moment zelf nog nauwelijks geloven.
Het nieuws delen met onze naasten
Obviously was 5 uur veel te vroeg om iemand te bellen, maar van slapen is het ook niet meer gekomen. Rond 6 uur konden we ons niet meer inhouden en belden we mijn oudste zusje wakker. Zij was de eerste aan wie we het grote nieuws vertelden. Vlak na 8 uur belde ik gelijk met het ziekenhuis met de fertiliteit afdeling en nu kon ik voor het eerst vertellen dat de zwangerschapstest positief was. Onze eerste echo bij de fertiliteit werd gelijk ingepland 4 weken later op vrijdag 20 maart.
Bij het ontbijt heb ik het mijn andere zusje live verteld en daarna hebben wij onze families via videobellen het leuke nieuws verteld. En ja misschien was het vroeg, veel te vroeg zelfs. Maar een paar dagen daarvoor hadden we iedereen verteld dat de terugplaatsing mislukt was. Het voelde voor ons niet goed om nu een week lang te doen alsof dat nog steeds zo was en het nieuws pas na de vakantie te vertellen aan onze naasten. Dus besloten we om het samen te delen, onze families hebben immers vanaf het begin met ons zo erg meegeleefd. Daarom wilde we nu ook ons geluk met ze delen.
De verlengde wachtweken
Zwanger na ICSI zijn betekende alleen niet dat alle spanning ineens verdwenen was. Voor mijn gevoel begonnen na die positieve test juist de verlengde wachtweken. Hoe die zijn verlopen vertel ik in de volgende blog.
Mocht je meer vragen hebben over mijn ervaring, zit jij in hetzelfde of een soortgelijk schuitje als ik? Dan mag je me altijd berichten! Je staat er namelijk niet alleen voor! Via Instagram ben ik het makkelijkst benaderbaar, just slide in my DM.
Volg Daantjeslife op social media via Instagram, Facebook, Pinterest, Twitter of Bloglovin’ en blijf altijd up to date.
Veel liefs,
Daantje ☆
