In mijn vorige blog heb ik wat verteld over hoe het gegaan is en wij eindelijk een JA kregen op een fertiliteitstraject in Nederland. Toen wij eindelijk mochten startten met ons fertiliteitstraject in het St. Antonius ziekenhuis voelde het alsof er eindelijk beweging kwam in onze kinderwens. Eindelijk voelde ik me gehoord en dat ik het waard was om moeder te mogen worden. Voor het eerst zaten we niet meer tegenover een arts om te praten over of we geholpen konden worden. Maar over hoe we geholpen zouden worden. Wat volgde na de goedkeuring was een periode die ik nooit zal vergeten.
Onze eerste ICSI ronde in Nederland was een traject vol hormonen, ziekenhuisafspraken en uiteindelijk 44 injecties die ik mezelf heb moeten geven. Terwijl ik eigenlijk doodsbang ben voor naalden. Dit traject was lichamelijk en emotioneel intens, maar heeft me ook laten inzien hoeveel kracht en doorzettingsvermogen ik in mij heb. Deze ronde was extra bijzonder, omdat het samenviel met een van de mooiste momenten van ons leven, namelijk onze bruiloft. Terwijl mijn lichaam vol met hormonen zat, waren wij tegelijkertijd bezig met trouwjurken, ringen en het aftellen naar de dag waarop we elkaar het jawoord zouden geven.
Zoals bij elk fertiliteitstraject weet je nooit precies hoe snel je eicellen groeien en hoor je vaak pas kort van tevoren wanneer de punctie plaatsvindt. Zo viel de punctie precies samen met onze bruiloft en zo zaten wij de ochtend na de bruiloft om 8 uur in het ziekenhuis voor de punctie. In deze blog neem ik jullie mee in mijn persoonlijke ervaring met mijn eerste ICSI ronde in het St. Antonius ziekenhuis. Over de start van het traject, de hormonen, maar ook over hoe het voelde om hoop, liefde en onzekerheid tegelijkertijd te ervaren.
44 keer mijn angst overwinnen
Een fertiliteitstraject klinkt vaak heel klinisch, maar in werkelijkheid voelt het anders. Ja de focus ligt op medicatie, echo’s, hormonen en schema’s. Toch is het zoveel meer. Elke dag voelt het alsof je een stap zet richting je grootste droom, maar tegelijkertijd weet je niet of die ooit werkelijkheid wordt. Deze ronde betekende voor mij diverse ziekenhuisafspraken in combinatie met fulltime werken, maar het betekende ook 44 injecties met hormonen. 44 keer mezelf prikken en telkens opnieuw mijn angst voor naalden overwinnen.
Elke keer moest ik mijzelf eraan herinneren waarom ik dit traject ingegaan ben. Sommige dagen gaan op de automatische piloot, andere dagen had ik meer moeite. Er waren momenten dat ik met tranen in mijn ogen zat dat ik weer mijzelf moest prikken. Ik ben zo dankbaar voor de mensen die in die tijd naast mij stonden en ook zelfs voor me mijn prikken zetten als het mij niet lukte. Toch zette ik door! Want als ik keer op keer mijn angst moet overwinnen om ooit moeder te worden, dan doe ik dat.
Mijn lichaam was keihard aan het werk
Door de jaren heen heb ik mijn lichaam goed leren kennen. Zo herkende ik wanneer mijn eisprong eraan zat te komen of mijn menstruatie. Daarom begon ik tijdens de hormoonstimulatie mijn lichaam steeds meer te voelen. Ik voelde letterlijk mijn eierstokken die aan het werk waren. Ik voelde krampen doordat alles aan het groeien was en was ontzettend vermoeid door alle hormonen. In die tijd ben ik vooral naar mijn lichaam gaan luisteren. Zo lag ik soms op de bank met een kruik, onder een dekentje. Te relaxen met een goede serie of een goed boek. En op andere momenten ging het gewone leven gewoon door. Dan moest ik doorknallen, ondanks dat mijn lichaam op volle toeren draaide.
Trouwen terwijl mijn lichaam in een fertiliteitstraject zat
Een van de mooiste momenten van ons leven, namelijk onze bruiloft viel precies samen met het fertiliteitstraject. Tijdens alle ziekenhuisafspraken, hormoon injecties en een rollercoaster van gevoelens, waren we ook bezig met de laatste voorbereidingen. En waren aan het aftellen naar de dag dat wij elkaar het jawoord zouden geven. Het was zo bijzonder om deze twee samen te ervaren. Ook al voelde het soms alsof ik in twee werelden tegelijk leefde. Aan de ene kant een wereld rondom het fertiliteitstraject en vol hoop. En aan de andere kant een wereld vol liefde en de focus op ons en niet het traject. Toch zou ik het achteraf niet anders hebben willen doen. Onze trouwdag was alles wat we wilden, niet een maar twee dagen vol liefde, familie en vrienden. En als kers op de taart het moment waarop wij officieel samen begonnen aan onze forever.
De ochtend na onze bruiloft al vroeg op pad
Door het hele traject was het voor ons niet alleen een alcohol vrije bruiloft, maar hadden we ook geen huwelijksnacht, die moeten we maar een keer overdoen! Zo checkte wij net na 7 uur in de ochtend al uit bij het hotel om naar het ziekenhuis te gaan voor de punctie. Het voelde soms zo dubbel, zaterdag avond hebben we gedanst, gelachen en de liefde gevierd en nog geen 12 uur later lag ik in een ziekenhuisbed voor de punctie. Hoe gek het ook gelopen is voelde het dat het zo had moeten zijn, op die dag kwamen de twee werelden waar ik mij in voelde samen en werden één. Want hoe mooi zou het zijn als de uitkomst was dat onze grootste droom uit zou komen. We hebben onze liefde gevierd en hoopte op het begin van ons eigen gezin, toch nog een beetje verwekt in de huwelijksnacht.
De uitkomst van deze ICSI ronde
Deze periode heeft mij veel gebracht, helaas was de uitkomst niet dat ik zwanger raakte na deze ronde, maar ik heb zoveel geleerd over mijzelf. Ik heb mijn angst keer op keer overwonnen, heb geleerd en ontdekt hoe krachtig ik ben, maar vooral ook ontdekt wie er écht naast mij stonden. Hoe pijnlijk ook, niet elke vriendschap overleefd een fertiliteitstraject. Ik kijk vol trots terug op deze periode. Trots dat we dit samen hebben gedaan en trots dat we ondanks alles zijn doorgegaan en in onze droom zijn blijven geloven.
Niet alleen voelde ik mij in het St. Antonius ziekenhuis enorm gehoord, maar ik heb geen moment gehad dat ik vanwege mijn overgewicht niet serieus werd genomen. Ik had niet eens meer door dat ik overgewicht had, ze behandelde me echt zoals ik ook van andere hoor die geen overgewicht hebben en in traject zitten. De wachtweken duurde lang, maar ik mocht op mijn verjaardag testen. Hoe graag ik het ook hoopte, voelde ik ergens toch dat niet gelukt was. Deze ronde bracht ons nog niet waar we graag wilde zijn, maar het heeft nooit onze hoop weggenomen. We zijn blijven geloven dat er een dag komt dat ooit twee harten drie worden.
Hoe nu verder?
Na de mislukte ICSI ronde focuste ik mij op het enige waar ik grip op had, dat was op een volgende ronde. Vanuit het ziekenhuis moest ik wel verplicht een cyclus herstellen en achteraf snap ik dat, al was ik er op dat moment minder blij mee. Deze ronde ICSI, heb ik 44 prikken gezet (decapeptyl, gonal-f en ovitrelle), 4 echo’s gehad, er werden 7 follikels aangeprikt, waar 3 eicellen inzaten en er kwam 1 bevruchting uit. De teleurstelling was groot. Zeker omdat dit al mijn tweede ICSI-ronde was en er beide keren maar één bevruchting ontstond. Dat betekende dat we mogelijk nog maar één kans over zouden hebben.
In de wachttijd tot ik weer mocht starten kon ik die stress een beetje loslaten en probeerde te vertrouwen op de artsen. Die gingen ook echt kijken wat er in de volgende ICSI ronde anders gedaan kan worden, zodat er hopelijk een beter resultaat uit zou komen en wij meer kansen zouden hebben. Er werd gekeken naar de soort medicatie die ik had, het aantal follikels, aantal eicellen en natuurlijk aantal bevruchtingen. En op basis van die uitkomst werd er een plan gemaakt voor de volgende ronde ICSI de 3e ronde. Zou drie keer dan toch scheepsrecht zijn?
Mocht je meer vragen hebben over mijn ervaring, zit jij in hetzelfde of een soortgelijk schuitje als ik? Dan mag je me altijd berichten! Je staat er namelijk niet alleen voor! Via Instagram ben ik het makkelijkst benaderbaar, just slide in my DM.
*Dit artikel bevat affiliate links
Volg Daantjeslife op social media via Instagram, Facebook, Pinterest, Twitter of Bloglovin’ en blijf altijd up to date.
Veel liefs,
Daantje ☆
