In mijn vorige blog over een fertiliteitstraject en overgewicht in Nederland eindigde ik met de woorden dat Nederland mij niet verder kon helpen. Ik moest buiten de grenzen van Nederland kijken, want mijn BMI woog zwaarder dan mijn kinderwens. Vanuit Nederland was het advies om eerst af te vallen, zodat ik in aanmerking zou komen voor een medisch fertiliteitstraject. Hoewel mijn hoofd het begreep, brak het mijn hart. Het voelde alsof mijn lichaam zichzelf eerst moest bewijzen en ik niet goed genoeg was om moeder te worden. Ik ben toen uitgeweken naar Griekenland voor IVF, in deze blog vertel ik daar alles over. Op mijn Instagram heb ik alles al gedeeld hierover. Deze blog over IVF en overgewicht in Nederland wordt dan ook met terugwerkende kracht geschreven
Toen ik mijn laatste blog schreef wist ik nog niet dat mijn verhaal in Nederland nog niet klaar was. In de zomer van 2025 kreeg ik eindelijk een ja op IVF in Nederland. Ik heb altijd al veel over het traject gedeeld op mijn blog en social media en zo kwam ik in juni 2025 via een volger van Instagram terecht bij een ziekenhuis zonder bmi grens.
IVF en overgewicht in Nederland zonder BMI grens
Ik heb heel wat jaren onderzoek gedaan naar ziekenhuizen in de omgeving die een medisch fertiliteitstraject aanbieden, maar elke keer werd ik weer teleurgesteld, ik moest eerst afvallen. IVF en overgewicht in Nederland ging niet samen. En hoe hard ik dat ook probeerde, het afvallen ging met vallen en opstaan. De weegschaal ging wel naar beneden, maar het ging niet snel genoeg. Tot een volger mij wees op een overzicht van Freya met de BMI grenzen van alle ziekenhuizen, die lijst vind je hier. Zelf had ze ervaring met het St. Antonius ziekenhuis in Utrecht. Daar keken ze niet naar het BMI, maar juist naar de personen en juist verder dan het gewicht alleen.
Het eerste contact met het ziekenhuis
De dag erna heb ik gelijk het ziekenhuis gebeld, ik heb toen kort mijn situatie uitgelegd en gevraagd hoe ik mij kon aanmelden voor een medisch fertiliteitstraject. Ze gaven aan dat ze inderdaad geen BMI grens hanteren, maar wel kijken of het verantwoord is. Ze konden daarom nog niet met zekerheid zeggen of ze me konden helpen, maar na aanmelding zou ik horen hoe en wat. Via de huisarts had ik een verwijzing nodig of via het ziekenhuis waar ik al liep. Het AMC heeft mij toen doorverwezen naar het St. Antonius ziekenhuis en zo is het balletje gaan rollen. Nadat de verwijzing binnen was, moesten ik en mijn man (ja man want inmiddels zijn we getrouwd, maar daar binnenkort meer over!) allebei een St. Antonius dossier online aanmaken. Vervolgens kregen we een vragenlijst die we moesten invullen, zodat de intake kon worden ingepland. Een maand later op 21 juli konden we langs komen voor een intake. Vol spanning ging die maand voorbij!
Het gesprek in het ziekenhuis
Ik zat met klamme handen samen met mijn man tegenover de arts. Ik zat te wachten tot de vraag kwam over mijn gewicht en mijn BMI, maar die vraag kwam maar niet. Nee ze vroeg juist naar mijn geschiedenis, hoe lang we bezig waren, wat we al hadden geprobeerd en over ons ICSI traject in Griekenland. Het voelde als een heel fijn gesprek ook al wist ik dat dit gesprek allesbepalend kon zijn. Na ons gesprek gaf ze aan het diezelfde week met het gehele fertiliteit team te bespreken en die vrijdag 25 juli zouden we na 13:00 uur gebeld worden en kregen we te horen wat het team heeft besloten.
Het belangrijk telefoontje
De dagen leken wel eeuwen te duren, maar eindelijk was het zover. Vrijdag 25 juli ging eindelijk de telefoon. Ik nam met trillende handen op, bang voor wat ze zou zeggen. Maar ze zei niet jullie moeten nog even afwachten of kom maar terug als je bent afgevallen. Nee ze zei ja, ja op IVF in Nederland. Ik was in shock, ik voelde niet gelijk blijdschap, maar ik voelde enorm veel emotie. Alsof alles in een keer eruit wilde komen. Ik moest dan ook enorm huilen toen ik de telefoon op hing.
De emotie nam kort de overhand en ik bleef maar huilen. Het was namelijk meer dan alleen de medische toestemming, meer dan alleen een ja tegen IVF, het voelde alsof ik Olympisch goud had gewonnen. Alsof ik eindelijk gezien werd, dat ik serieus genomen werd, maar bovenal dat ik het waard ben om moeder te mogen worden. Nadat de emotie wat gezakt was volgde natuurlijk ook de blijdschap, maar ook de nodige spanning voor een nieuw hoofdstuk, een nieuwe ronde IVF.
IVF en overgewicht in Nederland
Tuurlijk ben ik mij ervan bewust dat overgewicht ook medische risico’s met zich mee brengt en dat artsen de kans op complicaties zo klein mogelijk willen maken. Maar niet iedereen met overgewicht is is hetzelfde. Overgewicht betekend ook niet gelijk dat je ongezond bent. IVF en overgewicht in Nederland zijn geen cijfers. Als men iemand ziet met overgewicht wordt er vaak vergeten dat er achter elk BMI cijfer ook maar een persoon zit. Dat kan een vrouw zijn met overgewicht door hormoonproblematiek of misschien wel andere medische oorzaken. Maar ook vrouw met verdriet, hoop en bovenal een geschiedenis. Zowel overgewicht als vruchtbaarheid zijn complex. Het is meer dan “eet minder en beweeg meer” of “laat het los dan komt het vanzelf”.
Hoe gaat het nu verder?
We moesten in augustus nog wat onderzoeken doen en kregen 2 september onze ivf informatie middag, pas erna kan je starten. Ik vind het wel spannend de eerste keer een IVF traject in Nederland, want dat betekend nieuwe hoop, nieuwe medicatie, maar ook nieuwe protocollen. In de volgende blog zal ik meer delen over hoe de eerste ronde in Nederland is gegaan en hoe ik IVF en overgewicht in Nederland heb ervaren.
Zit jij in hetzelfde of een soortgelijk schuitje als ik? Dan mag je me altijd berichten! Je staat er namelijk niet alleen voor! Via Instagram ben ik het makkelijkst benaderbaar, just slide in my DM.
*Dit artikel bevat affiliate links
Volg Daantjeslife op social media via Instagram, Facebook, Pinterest, Twitter of Bloglovin’ en blijf altijd up to date.
Veel liefs,
Daantje ☆
